അബസ - عبس - Abasa

1

তেওঁ বিৰক্ত প্ৰকাশ কৰিলে আৰু মুখ ঘূৰাই ল’লে,

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

2

তেওঁৰ ওচৰলৈ অন্ধ ব্যক্তিজন অহাৰ কাৰণে।

أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ۝٢

3

কিহে তোমাক জনাব যে, হয়তো সি পৰিশুদ্ধ হ’ব,

وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝٣

4

অথবা উপদেশ গ্ৰহণ কৰিব আৰু সেই উপদেশ তাৰ বাবে লাভজনক হ’ব।

أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ۝٤

5

আনহাতে যিয়ে নিজকে অমুখাপেক্ষী বুলি ভাবে,

أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ۝٥

6

তুমি তাৰ প্ৰতি মনোযোগ দিছা।

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

7

অথচ সি পৰিশুদ্ধ নহ’লেও তোমাৰ কোনো দায়িত্ব নাই,

وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝٧

8

আনহাতে যিয়ে তোমাৰ ওচৰলৈ দৌৰি আহিল,

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ۝٨

9

আৰু সি (আল্লাহক) ভয়ো কৰে,

وَهُوَ يَخۡشَىٰ ۝٩

10

তাৰ প্ৰতি তুমি উদাসীন হ’লা।

فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ۝١٠

11

কেতিয়াও নহয়, নিশ্চয় এইখন হৈছে উপদেশ বাণী,

كـَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ۝١١

12

গতিকে যিয়ে ইচ্ছা কৰিব সিয়েই ইয়াক স্মৰণ ৰাখিব,

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

13

এইখন মৰ্যাদাসম্পন্ন ছহীফাত লিপিবদ্ধ।

فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ۝١٣

14

সমুন্নত, পৱিত্ৰ,

مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ ۝١٤

15

লেখক বা দূতসকলৰ হাতত।

بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ ۝١٥

16

(যিসকল) মহাসন্মানিত, পূণ্যৱান।

كِرَامِۭ بَرَرَةٖ ۝١٦

17

মানুহ ধ্বংস হওক, কিমান যে অকৃতজ্ঞ!

قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ۝١٧

18

তেওঁ তাক কি বস্তুৰে সৃষ্টি কৰিছে?

مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ۝١٨

19

শুক্ৰবিন্দুৰ পৰা। তেওঁ তাক সৃষ্টি কৰিছে, পিছত তাৰ পৰিমিত বিকাশ সাধন কৰিছে,

مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١٩

20

তাৰ পিছত তাৰ বাবে পথ সহজ কৰি দিছে;

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢٠

21

তাৰ পিছত তেৱেঁই তাক মৃত্যু প্ৰদান কৰে আৰু কবৰস্থ কৰে।

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ۝٢١

22

ইয়াৰ পিছত তেওঁ যেতিয়া ইচ্ছা কৰিব তাক পুনৰ্জীৱিত কৰিব।

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

23

কেতিয়াও নহয়, তেওঁ তাক যি আদেশ কৰিছিল সেয়া সি এতিয়াও পূৰণ কৰা নাই।

كـَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢٣

24

এতেকে মানুহে নিজৰ খাদ্যৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰা উচিত।

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

25

নিশ্চয় আমি প্ৰচুৰ পৰিমাণে পানী বৰ্ষণ কৰোঁ,

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ۝٢٥

26

তাৰ পিছত আমি পৃথিৱীক যথাযথভাৱে বিদীৰ্ণ কৰোঁ;

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ۝٢٦

27

তাৰ পিছত আমি তাত উৎপন্ন কৰোঁ শস্য;

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ۝٢٧

28

আঙুৰ আৰু শাক-পাচলি,

وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ۝٢٨

29

যায়তুন আৰু খেজুৰ গছ,

وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا ۝٢٩

30

ঘন গছ-গছনি বিশিষ্ট উদ্যান,

وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا ۝٣٠

31

ফল-মূল আৰু তৃণ-ঘাঁহ,

وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ۝٣١

32

এইবোৰ হৈছে তোমালোকৰ আৰু তোমালোকৰ ঘৰচীয়া জন্তুবোৰৰ বাবে জীৱনোপকৰণ।

مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ۝٣٢

33

এতেকে যেতিয়া তীক্ষ্ণ (বিকট) শব্দ আহিব,

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝٣٣

34

সেইদিনা মানুহে পলায়ন কৰিব তাৰ ভাতৃৰ পৰা,

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ۝٣٤

35

আৰু তাৰ মাক-বাপেকৰ পৰা,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝٣٥

36

তাৰ স্ত্ৰী আৰু সন্তানৰ পৰা,

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝٣٦

37

সেইদিনা সিহঁত প্ৰত্যকৰে হ’ব এনে এক গুৰুতৰ অৱস্থা, যি অৱস্থাই তাক সম্পূৰ্ণৰূপে ব্যস্ত ৰাখিব।

لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ۝٣٧

38

সেইদিনা কিছুমান চেহেৰা হ’ব উজ্জ্বল,

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ۝٣٨

39

হাঁহিৰে ভৰা, আনন্দত উৎফুল্লিত,

ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ۝٣٩

40

আনহাতে সেইদিনা কিছুমান চেহেৰা হ’ব ধূলিৰে মলিন,

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ۝٤٠

41

ক’লা আৱৰণে আৱৰি ধৰিব।

تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

42

ইহঁতেই হৈছে কাফিৰ, অত্যন্ত পাপী।

أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ۝٤٢